به گزارش خبرگزاری حیات به نقل از دفتر امور رسانه‌های ریاست جمهوری،‌ محمدرضا رحیمی معاون اول رئیس جمهور با صدور پیامی از لغو نشست خبری خود که قرار بود امروز برگزار شود، خبر داد.

متن کامل پیام محمدرضا رحیمی ‌به شرح ذیل است:

بسمه تعالی

در ادامه روند برخوردهای تخریبی علیه دولت خدمتگزار، طی روزهای اخیر نیز انتشار گسترده اظهارات نادرست سخنگوی محترم قوه قضاییه، منجر به تشدید برخی تخریب‌ها و ابهامات در افکار عمومی علیه اینجانب گردید.

از آنجا که این اظهارات، آشکارا دال بر جهت‌گیری غیرقانونی یک مقام مسئول در دستگاه قضایی و مغایر با اصل 22 قانون اساسی مبنی بر مصونیت و حفظ حیثیت افراد از تعرض و خلاف مسلم قواعد شرعی است، در صدد برآمدم تا با شرکت در یک نشست خبری، به تبیین مستدل موضوع و روشنگری درباره علل و عوامل آن بپردازم.

این درحالی است که مبارزه بی‌پایان دولت خدمتگزار با مفاسد اقتصادی هر روز قاطع‌تر از گذشته ادامه می‌یابد و از این‌رو خود را برای تحمل فشارهای پیدا و پنهان ناشی از این مبارزه به حق آماده کرده است.

نظر به اینکه ملت بزرگوار ایران در مرحله اجرای یک تصمیم بزرگ اقتصادی و برداشتن گام‌های بلند به سوی تعالی و پیشرفت قرار دارد، ورود به این موضوع و پاسخگویی به اظهارات غیرحقوقی منتشر شده را به مصلحت ندانستم و با اجتناب از اقدامی که ممکن است تکدر خاطر رهبر فرزانه انقلاب و دغدغه مردم شریف ایران را در پی داشته باشد، این مهم را به یک فرصت مقتضی موکول می‌کنم.

باوجود برخوردهای دوگانه و متناقض قوه قضائیه که با عدم رسیدگی به شکایات اینجانب و برخی دیگر از اعضای محترم دولت همراه شده است، همچنان حق پیگیری‌های قضایی را برای خود محفوظ می‌دانم.

محمدرضا رحیمی
معاون اول رئیس جمهوری اسلامی ایران
/پایان پیام/
نتیجه مدتی پس از این مدت کوتاه:
دعوای اینها هم اگر برای مردم نان و آب نشود، برای ما که سوژه خنده می شود.
***
پی نوشت : قبلنا یه مدتی وردپرس فیلتر شد. ولی خودِ خرشون فهمیدن کار ابلهانه ای کردن و فیلترها باز شد. جدیدن هم یه کاری کردن، ابلهانه تر از کارِ قبلی. وبلاگ ها بازه، ولی دسترسی به مدیریت وبلاگ فیلتره. می ترسم یه روز صبح، بعد از اینکه مثل همه روزا از خواب بیدار شدم و رفتم دستشویی جیش کنم؛ بعد از پایین کشیدن شلوارم (البته گلاب به روتون) ببینم که (خیلی معذرت می خوام) عضو شریفمون هم شطرنجی شده. یا شایدم یه نوشته به این مضمون به جاش ببینم :با استناد به قانون جرايم یارانه ای .دسترسۍ به عضو فراخوانده شده امكان پذير نمۍ باشد. می توانید به جای ادرار کردن (که کارِ بسیار زشتی است) سرِ خود را بخارانید.
خدا خودش به خیر کنه.

در کوره راه

کوچه باغ

در کوره راهِ کوچه باغ

در کوره راه می بَرَدم

کوچه باغ خاطره ات

…

خسته

در واژه های باغ

واژه های تو

در کوچه باغِ کوچه

در کوچِ کوره های واژه ی “تو”

….

سوخته

در کوچه باغِ داغِ خاطره ات

خسته می شوم

دو خط بالا همان چیزی است که در همه فیلم های مزخرف سینمای بیمار ایران اتفاق می افتد. آدم بد ها، آدم های خوب و کسانی که اشتباهات عجیب و احمقانه می کنند. سئوالی که اینجا مطرح می شود این است که چرا وقتی چنین فیلمی را فاتح اکین می سازد، به جای چهار چنگولی و به روح پدرم و هزار تا چرند دیگر، آشپزخانه روح را می سازد؟ جواب را خودتان با دیدن فیلم به راحتی پیدا خواهید کرد.

مویه هایم در باد پخش می شوند

موهایت

در         باد         پخش      می شوند؛       شانه            که           می    کنی

در یادِ فرفره ای چرخ می زنم

با بادبادکی که تو را می پرید

گیج می شوم و توی باد

موهای روی شانه های تو را

پخش می شوم

* امروز فیلم آندری روبلوف را گیر آوردم. نمی توانم الان ببینمش. آخرین فیلم ندیده ای است که از تارکوفسکی دارم. کاش هنوز زنده بودی.

دلم عجیب برای دانشگاه تنگ شده. از اتاق تشریح گرفته و آزمایشگاه شیمی آلی و فیزیولوژی و بافت شناسی، تا بساط سیخ و سنگِ خوابگاه و شب نشینی های مداوم. یاد موقعی که برای فیلم دیدن باید تلوزیون را از اتاق تلوزیون کش می رفتیم. سیگار کشیدن های خرکی و نان خشک خوردن های چند روزه. بی پولی ها، مسافرت ها، نشئگی ها و شجریان و که همیشه می خواند. با تار علیزاده و تنبک همایون و کمانچه کلهر.

نفس کز گرمگاه سینه می آید برون

ابری شود تاریک

چو دیوار ایستد در پیش چشمانت

یاد نی نوا به خیر که وقتی کاستش را گرفتم،  17 بار پشت سر هم شنیدمش. آن وقتها نشئگی علیزاده از نشئگی تریاک بدونِ آشغال و درجه 1 لبِ مرز بیشتر بود.

الان به نشئگی همان تریاک هم راضی ام.

همه چیزی که در وجودم دارم، قرضی است که از دوستی گرفته ام. از همین حالا غمگینِ وقتِ  پس دادنش هستم.  یاد دوره دانشجویی و نشئگی و خالی بودن، به خیر.

*

*

شکستن امواج را دیدم. از لارس فون تریه. بدون شک یکی از بهترین هایی است که می دانم هیچ وقت مشابهش را نمی توانم گیر بیاورم.

حس خوبی نسبت به کار ندازم. گر چه همه چیزش تا حالا خوب پیش رفته.

+

س. م   داستان آخری را دوست داشت. البته تا حالا هزار بار گفته که «من اینطور نمی نویسم و از اینطور نوشتن هم بدم می آید»(با وجود اینکه عقایدمان از لحاظ ادبی بسیار متفاوت است، اما به شکلی که برای خودم هم عجیب است هوایش را دارم و نظراتش هم برایم مهم اند).

از همان اول حدس می زدم از این آخری خوشش بیاید. چون یک جورهایی برگشتم به شیوه گذشته. قبلاً فقط مچ کات می زدم، که خیلی برای خواننده دلپذیر بود ولی بعد به این نتیجه رسیدم که گور بابای خواننده و شروع کردم به استفاده از جامپ کات. نتیجه اش شد این که به جز چهار، پنج نفر، نتوانستند انسجام داستان را درک کنند. این شد که “یادداشت هایی از مدیر مدرسه” که برای خودم خیلی عزیز است، به جز موارد معدودی، آن هم از آدم های خیلی خاص، از بقیه فحش شنید (البته همان پنج نفر برای من یعنی اوج موفقیت. لا اقل آنها سرشان به تنشان می ارزید). الان با یک شیوه جدید و خیلی لذت بخش کار می کنم. جامپ کات  به همراه مچ کردن عناصری از فضا های نا مربوط. اینجوری معمولن همه خوششان می آید، من هم حرفم را می زنم.

تا وقتی که فقط بتوانم به همین گروه کوچک کارم را ارائه کنم، چاره ای جز این نیست. مجبورم دل همه را به دست بیاورم. حتی آن هایی که دوستشان ندارم.

+

دو هفته بود ساز نزده بودم. دلم برایش تنگ شده بود. امروز دو سه ساعتی forte تمرین کرم. بیچاره همسایه ها.

کار جدیدمان قرار شده درباره …. باشد. یکی از خویشان مجید که یک اصلاح طلب دو آتشه هم هست و سمت های بسیار مهمی در …. داشته کمکمان می کند که با …. بهتر ارتباط برقرار کنیم. امروز برای نماز ظهر باید برم مسجد …. تا با آقای …. که …. مجید ما را بهش معرفی کرده؛ صحبت کنیم. موافقت را بگیریم کار شروع می شود. فقط می ماند شیوده ا کران که آن را هم خدا بزرگ است. اگر هیچ راهی برای اکران رسمی پیدا نشد هم نشد. راه …. را انتخاب می کنیم (آخر فیلیم می نویسیم کاری از …. و ….)

بهمن را خیلی وقت پیش به سفارش کسی نوشتم که قرار بود بسازدش. نساخت. دادمش به یکی دیگر که آن هم نساخت. بعد رفتم خدمت. برگشتم دادم به مجید و با هم دکوپاژش کردیم. البته مجید، با توجه به علاقه ای که بهش داشت، یک جورهایی کنار کشید. به نظرش آمده بود خیلی متعلق تر است به من و شخصی تر از آن که بتواند دخالت درستی تویش بکند. این شد که هنوز ساخته نشده و من نمی دانم با دوربین دانای کلی که برایش گذاشته ام چه کنم. شاید اگر قبل تر می ساختمش، الان این مشکل را نداشتم. یک جوری به نظرم می آید این فیلمنامه  “خودم” است. دارد بزرگ شدن و از بچگی در آمدن خودم را نشان می دهد. بعد از اینکه بسازمش هم احتمالن می میرم. البته اگر فیلمنامه یا داستان جدیدی پیدا نکنم که جایش را بگیرد. همزمان با …. کار پیش تولید و انتخاب لوکیشن را تمام می کنم.

باشد که رستگار شویم

بسته می شوم

چشمهام را باز، بسته می شوم

چشمهام را باز می کنم

بسته می شوم

می شوم

تو را در چشمهام می بندم

باز می شوی

می شوی

هنوز مرا یادت می آید؟